Równowagę konsumenta wyznaczają zasadniczo dwie wielkości: krzywe obojętności oraz linia budżetowa.
Krzywe obojętności przedstawiają wszystkie kombinacje konsumpcji dwóch dóbr, które są dla konsumenta obojętne. Oznacza to, że dana krzywa obojętności charakteryzuje się stałym poziomem zadowolenia. Krzywe obojętności mają 4 podstawowe cechy:
1) mają nachylenie negatywne
2) są wypukłe w stosunku do początku układu współrzędnych
3) nie mogą się przecinać
4) jest ich nieskończenie wiele
Linia budżetowa – oddziela kombinacje osiągalne od nieosiągalnych. Równanie budżetowe ma postać:
DP = Qx * Px + Qy * Py
Gdzie Qx i Qy oznaczają ilość dobra x i y a Px i Py cenę tych dóbr.
Optimum konsumenta, jest to punkt, w którym krzywa obojętności styka się z linią budżetową. Jest to punkt, w którym konsument maksymalizuje zadowolenie z konsumpcji. Znajduje się on wtedy na najwyższej krzywej obojętności, przy danych ograniczeniach budżetowych.